Eigenlijk zijn het nog veel meer dienstjaren als je de periode bij de bedrijfsbrandweer van de Staatsdrukkerij in Den Haag meerekent, plus de laatste twee jaar in deeltijd bij de post Goudriaan. Met andere woorden: een brandweerman in hart en nieren, die op 1 maart 2026 het brandweerkorps in Ridderkerk verlaat.
Op donderdag 26 februari zwaait de post Ridderkerk Cornelis Riemens uit na 34 jaar brandweerwerk. Cornelis komt uit een echte brandweerfamilie: zijn vader Cor maakte tot 1998 deel uit van het korps en ook de drie broers Flach – voor hem ‘oom’ – hebben hun sporen in Ridderkerk verdiend.
Cornelis, getrouwd en vader van vier kinderen en inmiddels opa van zeven kleinkinderen, startte op 1 januari 1992 als vrijwilliger bij het gemeentelijke korps. Vijf jaar eerder begon hij bij de Staatsdrukkerij in Den Haag, waar hij naast zijn werk toetrad tot de bedrijfsbrandweer. Daar bleef hij tot zijn overstap naar een andere werkgever (1995). Binnen het gemeentelijke korps werd hij chauffeur/pompbediener in de rang van hoofdbrandwacht. Daarnaast was Cornelis vijftien jaar veiligheidsfunctionaris op het opleidingscentrum van Brandweer Zuid-Holland Zuid in Dordrecht. De laatste twee jaar was hij ook ‘opstapper’ bij de brandweerpost Goudriaan om onderbezetting op te vangen.
Ik spreek Cornelis in de brandweerkazerne, waar de ploeg net is teruggekeerd van een reanimatie. Cornelis vertelt: “Assistentie aan de GGD en reanimaties vormen tegenwoordig een groot onderdeel van het werk. Ik heb een dag meegemaakt waarop we drie reanimaties hadden. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Tijdens een andere reanimatie zat ik naast de vrouw van het slachtoffer, terwijl een groot team hulpverleners bezig was. Haar man heeft het helaas niet gered, maar alle keren dat ik haar later tegen kwam, bedankte ze me voor de steun. Dat raakt me.”
Cornelis maakte talloze inzetten mee: met een colonne brandweerauto’s onder politiebegeleiding op weg naar Limburg voor wateroverlast, grote branden in Ridderkerk en omstreken en diverse ongevallen. Twee incidenten maakten diepe indruk: een ongeval op de A16 waarbij drie Engelse studenten omkwamen en een ongeval met brand op de Rotterdamseweg/Kievitsweg met meerdere slachtoffers. “Op zulke momenten merk je hoe hecht de club is en hoe je samen moeilijke situaties verwerkt.” Ook buiten Nederland zette hij zich in, zoals bij de renovatie van een kindertehuis in Polen. Dat noemt hij een prachtig voorbeeld van hulpverlening én teambuilding.
Zijn kinderen zitten eveneens in de hulpverlening: drie dochters zijn verpleegkundige in het ziekenhuis en zijn zoon werkt bij de politie. Na zijn laatste keuring besloot Cornelis dat het tijd was om te stoppen. Twee redenen liggen daaraan ten grondslag: een versleten knie en de wens om meer tijd vrij te maken voor zijn gezin. “Na 34 jaar is het mooi geweest,” besluit Cornelis.