Willem Frederik Hendriks zei het in de vorige eeuw al: “Socialisten vinden dat anderen te veel verdienen en zijzelf te weinig.”

Verborgen agendapunt

Dat binnen de linkse kerk geld en hebzucht belangrijke drijfveren zijn bewijst de positie van gemeenteraadslid Kevin van Eikeren van Pro. Veroordeeld voor verzekeringsfraude (hebzucht) kon hij zonder probleem een mooie baan bij een aan links Rotterdam gelieerde woningbouwvereniging krijgen. Let wel een baan met zoveel salaris, dat men er na raadsvragen liever het zwijgen toe doet.

Van Eikeren verdedigt de belangen van de woningbouwverenigingen in de raad. “Belangenverstrengeling” zegt men dan terecht, maar nu rest slechts stilte. “Nu hij, morgen ik,” is de gedachte.

Woningbouwverenigingen zijn baantjes leveranciers voor de linkse kerk. Banen van meer dan een ton per jaar. Daarbij heeft het grote linkse voorbeeld Paul (Pot) Rosenmöller in het verleden ook veel te veel gedeclareerd en slechts een gedeelte terugbetaald. Als je bij de club hoort mag je graaien*en zelfs als je betrapt wordt, is er geen vuiltje aan de lucht.

Wethouders

Het wethouderschap is voor raadsleden een begeerlijke baan. Meer dan anderhalve ton salaris, flinke onkostenvergoeding en auto met chauffeur; wie zou dat niet willen? Daarnaast, na het wethouderschap lonken de banen in het linkse maatschappelijke middenveld. Alle directeuren van zgn. liefdadige en ondersteunende stichtingen en organen kennen zichzelf buitenproportionele vergoedingen toe. De raden van toezicht bestaan uit vriendjes en overig personeel houdt hun snavel in de hoop op promotie. Een andere stap voor brave raadsleden is een plekje in de Tweede Kamer: ook goed voor zo’n anderhalve ton per jaar.

Verkiezingen

Na de verkiezingen is het eerste waar men naar kijkt: ”Heb ik een kans om wethouder te worden?” Daarna begint het rekenen. Het excuus voor het schaamteloze graaien is de ideologie, die in Rotterdamse linkse kring flinterdun is en slechts bestaan uit : We zijn tegen Leefbaar Rotterdam**. Actueel resultaat: Vier wethouders voor Pro en twee voor splinterpartijtjes. Dat het college voornamelijk uit witte mannen en vrouwen bestaat is significant. Diversiteit (ideologie) is voor anderen en voor partijgenoten niet opportuun als het een belemmering is voor de eigen carrière of baan.

Resultaat

Een samengeraapt op de foto’s gelukkig lachend college (ze denken aan hun bankrekening) dat steunt op 23 raadsleden, die hun zgn. ideologische bewogenheid zullen inruilen om dit college in stand te houden. Ze zien af van de taak het stadsbestuur te controleren in de hoop over vier jaar een beloning te krijgen voor hun dociele houding en hun trouw aan de politieke leiding.

Ik heb afgelopen week in Trouw een pleidooi gehouden voor het invoeren van het districtenstelsel (wijkenstelsel) op lokaal niveau. Veel democratischer, maar daar hebben ook de partijen, die het woord “democratie” in hun partijnaam voeren geen interesse in. Ze hebben nu immers een plekje gekregen van hun partij en bij een districtenstelsel is die plek afhankelijk van de bevolking. Sorry, dan liever niet.

*Toen Leefbaar in 2002 in het bestuur kwam ontdekte ik dat het te doen gebruikelijk was dat raadsleden met de taxi naar huis konden. Iedere commissie mocht één keer per jaar een reis binnen Europa maken. Buiten Europa één keer in de twee jaar. Het geld vloeide al decennia heel makkelijk.

**Uiteraard geen uitleg, want je kan moeilijk zeggen, die staan tussen ons en de lucratieve baantjes.