Met verbazing en vooral met grote teleurstelling hoor ik dat de Sinterklaasintocht in Charlois, een traditie van meer dan dertig jaar, mogelijk niet meer mag doorgaan. Een beslissing die op papier misschien klinkt als een gewoon agendapunt, maar die in werkelijkheid veel groter is dan dat.

Want het gaat niet alleen om een boot, een paar liedjes, een mijter en een middagje feest. Het gaat om herinneringen. Om kinderen die weken van tevoren vragen wanneer de Sint komt. Om ouders die met hun telefoon klaarstaan. Om opa’s en oma’s die meelopen. Om vrijwilligers die zich ieder jaar weer inzetten om honderden kinderen een prachtige dag te bezorgen.

Voor jullie is het misschien een discussie in een vergaderzaal. Voor de kinderen van Charlois is het magie.

Een kind ziet geen beleidsstuk, geen motie en geen politiek gedoe. Een kind ziet de Sint aankomen. Een kind hoort de muziek, ziet de versieringen en voelt dat de wijk op zo’n dag speciaal is. Dat is iets wat je niet zomaar moet wegstrepen omdat het organisatorisch ingewikkeld is of omdat een meerderheid het eenvoudiger vindt om ‘nee’ te zeggen.

Juist in Charlois hoort zo’n feest te bestaan

Er wonen veel gezinnen die iedere euro moeten omdraaien. Ouders die hun kinderen niet zomaar mee kunnen nemen naar een pretpark, een grote voorstelling of een duur uitje. Voor hen is de intocht geen ouderwetse folklore en geen overbodige luxe. Het is een gratis, veilig en feestelijk moment in de eigen wijk. Een moment waarop elk kind mee kan doen, ongeacht hoeveel geld er thuis op de bankrekening staat.

En daar zouden we als wijkraad, bewoners en organisaties juist trots op moeten zijn.

De intocht zorgt voor verbinding. Mensen die elkaar normaal gesproken voorbijlopen, staan naast elkaar langs de route. Kinderen van verschillende scholen spelen samen. Ouders maken een praatje. Ondernemers, buurtorganisaties en vrijwilligers steken de handen uit de mouwen. De Sint bezoekt daarna de Huizen van de Wijk en maakt ook tijd voor kinderen die anders misschien buiten de boot vallen.

Dat is niet zomaar entertainment. Dat is sociaal cement. Dat is een wijk waarin mensen elkaar nog zien, elkaar nog groeten en samen iets moois maken.

Natuurlijk verandert de samenleving. Natuurlijk mag en moet er worden gekeken naar hoe een feest wordt georganiseerd. Als er zorgen zijn over de vorm, veiligheid, inclusiviteit, kosten of vergunningen, dan moet je daarover in gesprek gaan. Dat is logisch. Daar is niets mis mee.

Maar aanpassen is iets anders dan afschaffen

Als er iets beter kan, maak het dan beter. Als er mensen zijn die zich niet prettig voelen bij bepaalde onderdelen, luister dan en zoek een oplossing. Als de organisatie ondersteuning nodig heeft, help dan. Als er extra vrijwilligers, een andere route, betere afspraken of meer samenwerking nodig zijn, regel dat dan.

Maar doe niet alsof de enige keuze is om alles precies te houden zoals het was óf het hele feest van de kaart te vegen. Dat is geen oplossing zoeken. Dat is de makkelijkste uitweg kiezen.

En laat dat nou precies niet zijn waar Rotterdam voor staat.

Rotterdam is een stad van aanpakken. Van handen uit de mouwen steken. Van problemen oplossen in plaats van ze groter te maken. Van ‘niet lullen maar poetsen’. Dus wijkraad Carnisse: ga niet op afstand bepalen wat Charlois moet missen. Kom naar buiten. Praat met de mensen die ieder jaar langs de route staan. Praat met de ouders, de scholen, de vrijwilligers, de winkeliers en de buurtorganisaties. En vooral: luister naar de kinderen.

Want een wijkraad hoort er niet alleen te zijn voor vergaderingen, notulen en besluiten. Een wijkraad hoort de stem van de wijk te zijn. Niet over de hoofden van de bewoners heen praten, maar mét de bewoners. Niet alleen zeggen wat niet kan, maar juist kijken hoe iets wél kan.

Charlois heeft al genoeg uitdagingen. Mensen maken zich zorgen over armoede, wonen, veiligheid, eenzaamheid en de kansen van hun kinderen. Haal dan niet ook nog een van de momenten weg waarop de wijk samenkomt. Haal niet de warmte en gezelligheid weg die juist zo hard nodig zijn.

Wie een kinderfeest na meer dan dertig jaar zonder serieus gesprek uit de wijk wil wegstrepen, moet zich afvragen of hij of zij nog wel begrijpt wat er leeft in Charlois. Want vanuit een vergaderkamer is het makkelijk om te zeggen dat iets niet meer past. Maar op straat, tussen de mensen, zie je pas wat zo’n feest werkelijk betekent.

Daarom deze duidelijke oproep aan de wijkraad Carnisse

Laat de Sinterklaasintocht in Charlois doorgaan.

Ga in gesprek met de bewoners. Ondersteun de organisatie. Zoek naar oplossingen waar dat nodig is. Zorg dat het feest veilig, respectvol, gezellig en toegankelijk is voor alle kinderen. Maar pak kinderen hun feest niet af omdat het makkelijker is om te schrappen dan om iets te regelen.

De kinderen van Charlois verdienen geen politieke discussie aan een vergadertafel. Zij verdienen muziek op straat, warme chocolademelk, blije gezichten en een Sint die welkom is in hun eigen wijk.

Handen af van de intocht. Laat de Sint naar Charlois komen.