Op een korte vakantie naar het eiland Rügen in Noord-Duitsland viel mij weer op hoe moeilijk sommige mensen om kunnen gaan met de politieke mening van een ander. Ze worden daarbij geholpen door een groot deel van de pers.

AfD

Door de ruiten van onze bus zagen we regelmatig verkiezingspamfletten voor de Duitse deelstaatverkiezingen hangen. Toen wij ergens wilden uitstappen, hing er nog één van de AfD. Bijzonder, want de meeste waren verdwenen of beschadigd. Eén van mijn medepassagiers merkte tegen mij op: „Verschrikkelijk hè, die 44% voor de AfD?”

Ik antwoordde netjes: „Daar denk ik anders over. Ik heb ervaring met partijdige en verkeerde interpretaties van de pers.” Mijn medereiziger reageerde met afwijzend hoofdschudden en heeft me de rest van de reis geen blik meer waardig gegund (prima); van een andere reiziger (die me herkende) kreeg ik een heimelijke knipoog. Het zette me weer eens aan het denken.

Hoe kom je erop?

Wat is het toch dat linkse mensen graag openlijk van hun politieke gelijk willen getuigen en tegelijkertijd andersdenkenden in de verdomhoek plaatsen? Hoe komen ze aan hun politiek correcte mening?

Ik weet zeker dat mijn boze medepassagier de Duitse verkiezingen niet heeft gevolgd. Geen van de debatten in Vorpommern (de deelstaat waar wij zaten) heeft ze gevolgd, maar toch weet ze zeker dat 35% van de kiezers (volgens de peilingen), die dat wel hebben gedaan, ongelijk heeft. Sterker nog: stemmers op de AfD zijn nazi’s en willen Oekraïne laten bezetten door Rusland. Ze heeft dat immers in Nederlandse kranten gelezen en bij de NPO gehoord en gezien.

Eigen ervaring

Zou mijn boze medepassagiere ooit zijn beschuldigd van discriminatie of racisme omdat ze haar vraagtekens zet bij de islamisering van ons land? Denk het niet, maar mij is het – in het kielzog van Fortuyn – overkomen.

Zonder ook maar één moment van twijfel vroeg een journalist van het RD (Cornelisse) aan mijn leerlingen op het schoolplein hoe het nou was om les te krijgen van een racist.* Op de nieuwszender van Rijnmond werd ik voor oplichter uitgemaakt, omdat ik, herstellende van een hersenbloeding, gedeeltelijk in de WAO zat. In een radiocolumn riep de dochter van Jules Deelder dat wij van Leefbaar Rotterdam schoften en NSB’ers waren. Columnist H. v.d. Horst (wie?) noemde onze kiezers geteisem en tuig.

De gevolgen vielen voor mij mee, maar het constante demoniseren heeft die arme Pim het leven gekost (ik zal het blijven herhalen).

Nazi’s en pro-Poetin

Mijn ervaringen hebben me dus extra kritisch gemaakt op de pers. Ik zet kritische kanttekeningen bij suggesties dat de AfD wordt bevolkt door neonazi’s en Poetin-aanhangers.

Er zijn neonazi’s in Duitsland, maar die halen nimmer de kiesdrempel van 5%. Ze zullen ook nooit op de AfD stemmen, die ze te slap vinden. Daarbij is de leider van die partij lesbisch: een gruwel in nazi-ogen.

Als er één plek is waar ze de lessen uit het verleden hebben geleerd, dan is het bij onze oosterburen. Vandaar ook hun krampachtige houding ten opzichte van de stormvloed aan asielzoekers.** Nog iets: als je kritiek hebt op de expansie van de NAVO en stelt dat die daardoor een oorlog kan uitlokken, ben je echt nog geen Poetin-aanhanger. De linkse pers maakt die nuances niet, omdat het haar – als spreekbuis van de zittende machthebbers – niet uitkomt. Dan liever chargeren.

De kern van de zaak is dat veel Duitsers zich al jaren ergeren aan het mislukken van de multiculturele samenleving. Dat ze geconfronteerd worden met terroristische steekpartijen op willekeurige voorbijgangers en aanslagen op kerstmarkten. Dat in hun straten moslims oproepen tot het vormen van een Duits kalifaat en dat asielzoekers alle slechte rijtjes aanvoeren.

Openlijk getuigen van ongenoegen leidt tot verkettering, dus doen ze het enige wat je in een democratie kunt doen: ze gebruiken hun stem. Ze zeggen tegen hun slappe en wegkijkende machthebbers: „Ga nu eindelijk eens iets doen” en stemmen daarom op de partij die dat wil.

Zo werkt democratie, maar dat is voor velen onacceptabel. Ze pleiten openlijk voor een verbod op de AfD en het monddood maken van 35% van de kiezers.

Dus uit welke hoek komt de bedreiging van het democratische stelsel?

Inderdaad!

* Ze stuurden hem weg en vertelden mij verontwaardigd wat hun gevraagd en gesuggereerd werd.

** Vrijwel niemand durfde te protesteren toen Merkel lekker populair zei: „Wir schaffen das”, nadat duizenden gelukzoekers zich ongevraagd en blijvend in haar land vestigden.