Verliezen doet pijn.

Dat weet ik inmiddels als geen ander. Het schuurt. Het knaagt. En heel even denk je dat de hele wereld gek is geworden, behalve jijzelf. Maar daarna heb je een keuze. Je likt je wonden. Je staat weer op. En je laat zien waarom men jou ten onrechte heeft afgeschreven. Of je maakt een filmpje.

DENK koos voor het filmpje. Een agressieve aanval op raadsleden die kennelijk persoonlijk verantwoordelijk worden gehouden voor het feit dat DENK buiten de coalitie is gebleven. Dat is geen oppositie voeren. Dat is politiek natrappen nadat de scheidsrechter al heeft gefloten.

DENK heeft overigens niet helemaal ongelijk. PRO heeft vanuit de oppositie gouden bergen beloofd en zal nu moeten bewijzen dat die bergen niet van klatergoud zijn. Maar de nieuwe coalitie is nauwelijks begonnen. Geef haar op zijn minst de tijd om haar beloften zelf te breken. Dat uitgerekend DENK nu zo hoog van de toren blaast, is de pot die de ketel verwijt dat die zwart ziet. Vier jaar lang liep DENK als een politieke kameleon mee met Leefbaar, VVD en D66.

Principes opgeborgen.

Idealen in de garderobe. En nu de toegang tot het pluche is geweigerd, wordt plotseling de revolutionaire megafoon uit de kast gehaald.

Van coalitiepartner naar Calimero.

Zij zijn groot. En DENK is klein. En dat is niet eerlijk. Maar wie met één vinger naar de nieuwe coalitie wijst, heeft er drie naar zichzelf gericht. PRO, VVD en D66 hoeven de komende jaren alleen maar het coalitieakkoord uit de la te halen dat DENK vier jaar lang verdedigde. Dat wordt geen debat. Dat wordt archiefonderzoek met publiek.

Over een half jaar mag DENK de balans opmaken.

Als PRO dan haar idealen heeft ingeruild voor het pluche, heeft de oppositie alle recht van spreken. Maar nu al roepen dat het is mislukt, zegt vooral veel over de gekrenktheid van DENK. Slecht verliezen is menselijk. Blijven natrappen is een keuze. DENK kan beter stoppen met boze filmpjes maken en beginnen met goede politiek.

Wonden likken.

Rug recht. En bewijzen dat de kiezer iets is misgelopen. Zo gaat het in de topsport. En zo hoort het ook in de politiek. Want Rotterdam heeft behoefte aan een sterke oppositie. Niet aan een slechte verliezer met een camera.