Een cri de coeur - soms lucht dat op.

Ik weet niet of u het wel eens benauwd hebt, maar ik ben eerlijk gezegd inmiddels behoorlijk van de kaart door het niets en niemand ontziende machtsvertoon van al die vreemde snoeshanen en smerige criminelen die in deze beklagenswaardige wereld aan de touwtjes trekken zonder zich ook maar iets aan te trekken van onze normen en waarden alsmede van de internationale regels die we ooit met elkaar hebben afgesproken.

Beschaving nog enkel als illusie?

Om nog maar te zwijgen over die internetgluiperds die ons met hun heimelijke exercities dagelijks blootstellen aan onzichtbare hinderlagen. List en bedrog. Kunstmatige intelligentie. Wat is nou echt? Wat is niet echt? Wat is nou waar? Wat is niet waar? De waarschuwingen zijn helder. Blijf alert. Blijf wakker. Vertrouw niemand. Pak de telefoon niet op. Doe de deur niet open. Open geen e-mailberichten. Wees op uw hoede. Wat is goed? Wat is kwaad? Stemmen. Beelden. Wat horen we? Wat zien we?

Het is waanzin.

Wie kort na de tweede wereldoorlog opgroeide in korte broek bij de welpen en de verkenners, in de jaren van de wederopbouw dat we ons in alle soberheid vastklampten aan het gewone geluk van de zwartwit-televisie, van Dappere Dodo en Swiebertje, van de bakelieten telefoon met draaischijf, van de Solex en de DAF-personenauto, wordt vandaag de dag ongewild meegezogen in een troebele maalstroom naar een bijna absurdistische werkelijkheid. Heel ver weg in elk geval van het Nederland van Hendrik Marsman met z’n brede rivieren die traag door oneindig laagland gaan.

Een onwaarachtige wereld glijdt voorbij.

Ik ween in melancholie.