Ergens begin ik het een beetje zat te worden. De kou, het druilerige weer. De stormen die we achter de rug hebben. En dat terwijl de natuur weer flink aan het werk is om straks met fris groen het leven op te leuken. Bolletjes hebben hun kopjes al uitgestoken, diverse bloesem staat alweer in bloei. Volgens mij heb ik al een waterkip druk bezig gezien een nest te bouwen. Nu nog graag een beetje minder wind en meer zon of in ieder geval droog, dan nodigt het ook wat meer uit om buiten overal van te genieten.

's Morgens word ik wel al weer gewekt door merels, dat is ook wel een van de tekenen dat het voorjaar echt zijn intrede gaat doen. Wat dat betreft hebben dieren, lijkt het mij, toch echt een veel onbezorgder leven dan wij mensen. Zij maken zich niet druk of ze de winterjassen al op kunnen ruimen. Alhoewel mijn honden het absoluut niet eens zijn met het gezegde dat het soms hondenweer is, zij weigeren dan ook echt om naar buiten te gaan. Of zijn het een stelletje verwende nesten.

Laatst had ik een aardige rit voor de boeg en voor mij zag ik in ieder geval twee wolken met spreeuwen. Een bijzonder gezicht, die kluwens met vogels. Hoe zorgen ze nu met elkaar dat ze niet botsen of tegen elkaar aanvliegen? Zou er een spreeuw bij zijn die de ‘leiding’ heeft? Zouden ze rangen en standen hebben? Of is er een soort van natuurlijke pikorde? Geen idee eigenlijk. Van andere diersoorten is het wel bekend, maar in spreeuwen heb ik me nog nooit verdiept.

Van apen weet ik het wel aardig. Er zijn zelfs wetenschappers die beweren dat als je apen niet begrijpt, je mensen zeker niet begrijpt. Dat vind ik wel behoorlijk ver gaan. Mensen schijnen twee dingen in ieder geval te kunnen leren van apen: Mechanismen om te overleven en leiderschap. Het eerste lijkt logisch. Leiderschap; Een leider probeert te imponeren qua gedrag. Het schijnt erbij te horen en het is aan de rest van de groep om daar doorheen te prikken.

En als je dan op zo’n druilerige middag heel Google doorspit met hoe het nu zit in het dierenrijk met rangen en standen, dan merk ik toch met een grijns op dat het eigenlijk niet anders is dan bij mensen. Wij zijn geen haar beter. Ook daar wordt, net zoals bij ons, opgekeken naar de leider. Die heeft status! En in de dierenwereld is het niet anders dan bij ons mensen. Aanzien en respect krijg je niet, dat moet je verdienen! Wie leiderschap wil uitstralen moet daar hard aan werken. Status en respect het komt niemand aanwaaien.

Zo erg is het helemaal niet om een goede leider te hebben. Stel je voor zeg, dat we het allemaal zelf uit zou moeten zoeken. Best handig als er iemand is die het totaaloverzicht heeft en alle lijnen in de gaten houdt. Scheelt weer een hoop denkwerk. Naast aanzien en respect moet je dan wel alle vertrouwen erin hebben.

Anders krijg je straks dezelfde toestanden zoals in de mierenwereld. De wereld van de mieren wordt vaak opgeschrikt door opstanden en veldslagen. Daar heeft men ooit ontdekt, middels onderzoek, dat afgebeulde werkmieren in opstand kunnen komen tegen de koningin, zij vechten zich dan naar buiten om zelf eitjes te gaan leggen in een nieuw nest in plaats van de koningin te blijven dienen. Dus zo onbezorgd leven mieren ook niet. Ik ga mijn mening over dat dieren een onbezorgder leven maar herzien.

Karin Kayadoe
Fractievoorzitter Leefbaar Ridderkerk