door Jan D. Swart

De gemeenteraad van Rotterdam staat morgen voor de beslissing om wel of niet de knip te trekken voor het Eurovisie Songfestival 2020. Het gaat daarbij naar schatting om een totaalbedrag van 20 miljoen euro, waarvan ongeveer een derde ten laste komt van Rotterdam.

De Raad stemt dus over het subsidiabel maken van naar schatting 6,5 miljoen euro. En dat verdienen de horeca en toeristensector in Rotterdam gedurende de periode van 2 tot en met 16 mei 2020 met twee vingers in de neus meervoudig terug. Alle steden die het Songfestival mochten organiseren cashten voor de stedelijke markt in korte spanne tijds gemiddeld 120 miljoen euro.  

De twee andere miljoenenporties van 6,5 miljoen euro komen van het Rijk, de Provincie, de steden Den Haag en Dordrecht (deel 1) en uit de fondsenwerving voor het randprogramma (deel 2). 

De beslissing voor de 45 raadsleden is dus morgen zo loodzwaar niet. Bovendien hebben de meeste politieke partijen vorige week donderdag hun jubelalgoritmes al aan Google toevertrouwd. GroenLinks-raadslid Jimmy Smet was bij het vooruitzicht zelfs zó meeslepend prettig over de rooie, dat als Rotterdam de 20 miljoen solo zou moeten ophoesten geen groen raadslid meer durft tegen te stemmen.

Over het algemeen (landelijke cijfers) zijn vooral vrouwen fans van dit zangfeest en heeft het Songfestival ook veel aanhang in LGBT-kringen. Aangezien de Rotterdamse gemeenteraad daar bij elkaar een redelijke afspiegeling van is, bovendien verdeeld over coalitie en oppositie, is er op het stadhuis een duidelijk gedragen harmonium om dit zangcircus naar Rotterdam te halen.

Ook meespeelt is dat Duncan Laurence als winnaar van 2019 een door hem zelf bevestigde verbondenheid heeft met Rotterdam. Maar of de alles beslissende organisator European Broadcasting Union (EBU) daar bij de bestudering van het bidbook enig belang aan hecht is een tweede. Bij de EBU telt maar één ding: geld.

Bidbook

Het bedrag van 20 miljoen aan kosten is vooralsnog een gissing. Zelfs gepolste financiële experts maken daarbij hun vinger nat. Aannemelijk is dus dat de gemeenteraad van Rotterdam bij een go in eerste instantie een gunstiger kostencijfer zal communiceren, bijvoorbeeld 15 miljoen. Ook omdat het besluit in een vloek en een zucht genomen moet worden. Men kan er dit keer niet zo lang over steggelen als over de 40 miljoen aandelen in Feyenoord City. Het is ook niet voor niets dat de pers afgelopen donderdag bij het eerste financiële beraad van de perstribune werd gehaald. 

Het bidbook is nog steeds geheim. Het lag voor de laatste gemeenteraadsvergadering in de kluis en de nieuwsgierige raadsleden mochten er alleen in het bijzijn van de griffier in lezen. Als er uit gelekt wordt volgen er sancties. Voor buitenstaanders is de inhoud niet toegankelijk. Ook niet voor partijen zoals Ahoy.

Veiligheid 

De kosten voor het organiseren van een modern Songfestival zijn hoog. Als men 20 miljoen als uitgangspunt neem en men zich afvraagt waar dit dan aan besteed moeten worden, is het antwoord: beveiliging van muzikanten en hun staf, beveiliging van de hotels waarin ze verblijven, beveiliging van Ahoy gedurende zelfs zes weken vooraf, beveiliging van de totale infrastructuur, huur Ahoy, decorbouw, overnachtingen, vervoer, techniek, officiële ontvangsten, en alle afkoopsommen, omdat niet alleen hotels maar ook Ahoy in de zes weken voor de start van het Songfestival al was vol geboekt. Die mensen en bedrijven moeten allemaal worden afgezegd zodra organisator European Broadcasting Union (EBU) zijn keuze heeft gemaakt: Maastricht of Rotterdam?

Het gerucht dat het tussen de EBU en Maastricht allang onderhands in kannen en kruiken is, verwijst burgemeester Aboutaleb overigens naar het rijk der fabelen. Bepalend bij de keuze is het bidbook en dat van Rotterdam gaat woensdag pas naar Hilversum als er in de gemeenteraad geen overwachte beren meer op de weg komen. De tegenstemmers morgen zullen voornamelijk in de geloofshoek van de Raad te vinden zijn.