Aanstaande zondag is het weer Moederdag. De dag dat moeders in het zonnetje worden gezet door hun kinderen. Ik heb het geluk dat ik moeder ben geworden van drie fantastische kinderen. Naar aanloop van deze jaarlijkse dag gaan mijn gedachten toch even terug naar mijn eigen moederschap.

Zo vanzelfsprekend is het niet om deze taak te mogen vervullen. En van te voren kun je zeker niet inschatten wat het nu daadwerkelijk inhoudt. Gelukkig is het bij mij redelijk vanzelf gegaan. Altijd heb ik me vast gehouden aan de leus van mijn oma. Zij zei: “De eerste is altijd een broddelwerkje.”

Mijn kids zijn inmiddels zo oud, dat ze niet meer volledig een moeder nodig hebben. Schitterende mensen zijn het, die op eigen wijze het leven beleven. Niet meer aan de hand van hun moeder, maar ze maken een eigen pad om op te lopen. Wat kan ik hiervan genieten.
Het allermooiste is, dat ik toch merk dat ze met een schuin oogje ook op mij passen. Niet altijd heb ik ze kunnen geven, wat ik vind dat ze nodig hadden. Niet altijd zijn ze het eens met de keuzes die ik maak of gemaakt heb. Maar altijd zijn ze blij voor mij als ze zien dat ik gelukkig ben en staan ze volledig achter me. Zo ook wanneer het eens tegenzit. Neemt niet weg dat ook de ongezouten waarheid gezegd wordt. Maar altijd respectvol zoals je een oudere of eigenlijk iedereen zou moeten behandelen.

Zo terugkijkend besef ik ook dat ik wel eens teveel met andere zaken bezig ben geweest. Helaas gaf ik ze soms minder aandacht dan ik had willen geven als moeder. Niet in de zin van het niet kant en klaar zitten wachten met het bekende kopje thee. Maar ik was eerder soms wat te druk met andere relatie- of werktechnische zaken. Maar ook dat werd me gegund.

Zijn het nu echt van die ideale kinderen? Oh, zeker hadden en hebben ze hun streken, daar sluit ik mijn ogen niet voor. Als moeder ken je je pappenheimers. En ik heb ze ook heus weleens achter het behang willen plakken. Taken als opvoeden en aanleren van normen en waarden zijn belangrijke taken van het moederschap. Hier leg je de basis van hoe je kinderen zich later in de maatschappij gaan manifesteren. Althans, je hoopt dat ze hier in ieder geval iets van opsteken. En ja, het viel me echt weleens tegen. Soms moest ik alle registers opentrekken om niet te blijven hangen in de mopperende moeder.

Inmiddels zit een zelfgemaakte tekening of op school gemaakt cadeautje er niet meer in op Moederdag. Maar waar ik nu al naar uitkijk, is om mijn prachtige kinderen op Moederdag te zien. Want wat ben ik trots op ze en wat een prachtmensen zijn het geworden! En om met dat gevoel naar mijn kinderen te kunnen kijken, is het grootste cadeau dat ik kan krijgen voor Moederdag.

Karin Kayadoe
Raadslid Leefbaar Ridderkerk