De tijd van kerst is weer aangebroken. Een tijd van terugblikken op het afgelopen jaar. Een tijd van verwachting; wat komt er komend jaar op mijn pad? Mijn dromen, wat is er van er van terecht gekomen?

Want mooie dromen heb ik. Een vrijstaande villa, zwembad, paar prachtige auto’s op de oprit, verre vakanties, een zorgeloos leven. Dromen erover zal het waarschijnlijk wel bij blijven. Tot nu toe is hiervan nog weinig gelukt. Ben ik daardoor een ontevreden mens? Omdat het waarschijnlijk niet haalbaar is? 

Enige jaren geleden heb ik daar een simpel, maar goed boekje over gelezen. Wie heeft er van mijn kaas gegeten, was de titel van het boek. Eigenlijk heel simpel. Als je als muis geen eten hebt, wat doe je dan? Ga je in een hoekje zitten en wachten tot het eten vanzelf bij je komt? Of ga je zelf op zoek? Om het even vrij te vertalen naar de mensheid; ga je zitten wachten tot een ander jou datgene gaat geven waardoor je je goed gaat voelen? Of neem je de regie in eigen hand? Aan wie ligt het nu of jij je prima in je vel voelt zitten of niet?

Om weer even terug te komen op mijn eigen tevredenheid, ga ik klagen dat ik mijn dromen niet waar kan maken? Of ga ik genieten van datgene wat gewoon wel haalbaar is. Dan kies ik toch graag voor de kleine, maar waardevolle, geniet momenten.

Zo had ik van de zomer een doperwtenplant staan, voor het eerst. Met een grote glimlach haalde ik de eerste erwt van de plant. Maar ja, daar vul je een holle kies mee. Een enorme maaltijd gaat dat niet worden. Aan mij de keuze, in oplossingen denken of niet. De oplossing had ik gevonden door hem in te vriezen, grote hilariteit hier in huis. Wie gaat er nu 1 doperwt invriezen, nou ik! De aanhouder wint. Na verloop van tijd lag er een aardig zakje gevuld in de vriezer. Inmiddels hebben we eigen verbouwde doperwten kunnen eten. Ik heb er van genoten!

Het doet mij ook denken aan de keer dat ik een dame leerde kennen in een aanleunwoning. Ze zag zo op tegen de wintermaanden. Minder mensen op straat. Minder kans om een praatje te maken. Alleen in een huis wonen, geen aanspraak. Minder mobiel. Ze had voor zichzelf een oplossing gevonden. Elke avond kaarsjes aan op tafel. Dat gaf haar een minder gevoel van eenzaamheid. Sinds het gesprek, elke keer dat ik langs haar woning loop, zwaai ik even. Ik hoop dat ze er van geniet.

Geluk, plezier, genieten of klagen. De keuze moet jezelf maken. Je bent de enige die daarover gaat. Niemand anders kan het voor je bepalen. Dat wil niet zeggen dat je er geen hulp bij kan of mag gebruiken. Maar uiteindelijk ben je je eigen regisseur. 

Bij mij is het besef dat geluk zo vaak in kleine dingen zit. Je moet ze alleen willen en durven zien. Het lukt mij ook niet altijd. Misschien moet ik dan gewoon weer even stil staan bij de geniet momenten; zoals het eten van de erwten. Dat heb ik toch maar weer mooi geflikt.

Graag wens ik u hele fijne kerstdagen, geniet op uw eigen wijze!