Het einde van het jaar; de tijd van terugblikken. Klopt de realiteit; het pad wat we voor onszelf hadden uitgestippeld, met hetgeen we voor ogen hadden. Doelen die je jezelf stelt.

Nu had ik het mezelf bij de start van 2017 heel erg makkelijk gemaakt. Sterker nog, eigenlijk had ik geen goede voornemens. Jaar in jaar uit heb ik meegedaan aan deze traditie, om toch telkens weer tot de conclusie te komen dat er uiteindelijk helemaal niks van terecht is gekomen. Of dat het toch heel anders is gelopen dan dat ik überhaupt had bedacht.

En toch ga ik een beetje achterom kijken.

De economie is weer aan het opkrabbelen, volgens het CBS zou het voor 2018 alleen meer vooruit gaan. Vorige week heb een minuscuul aandeeltje mogen hebben in the Magic Christmas Parade van het winkelcentrum van Ridderkerk. Het was echt een bruisend winkelhart. Zo leuk! Ook de andere winkelstrips en winkelcentra hebben hele leuke evenementen. Fantastisch toch, dat men niet bij de pakken neer is gaan zitten en voor mooie belevenissen zorgen! Ik kan als toeschouwer hier vreselijk van genieten. Voor hen is natuurlijk nooit te voorspellen of het pad wat ze nemen de juiste is. Alleen de ervaring zal het leren. Maar aan de andere kant als men niks onderneemt, gebeurd er ook niks. Zo zijn er natuurlijk vele voorbeelden te geven.

Zo weet ik dat in een buurt een paar mensen met elkaar in onmin leven, zoals dat zo netjes heet. De een vindt, van wege het al jaren wonen in de straat, dat daar bepaalde rechten aan kunnen worden ontleend. Een ander is nieuw en heeft hier andere ideeën over. Het botst en men kiest ieder zijn eigen pad. Of deze altijd het rechte pad is? Ik weet het niet. Toch zie ik één van hen op pantoffels , ‘s avonds laat, een kerstkaart bij de ander in de bus gooien. Zou het een voorzichtige poging zijn om toch de ander op zijn pad tegemoet te komen? Ik hoop het, het zou het er alleen maar leefbaarder er door worden. En je mag dan toch ook wel trots op jezelf zijn als je over je eigen schaduw heen durft te stappen.

Maar als u het niet erg vindt ga ik even naar mezelf terug. Inmiddels ben ik nu meer dan een jaar columns voor u aan het schijven. Het is vallen en opstaan geweest. De eerste stukken werden, door degene die ik het na liet kijken, met de grond gelijk gemaakt. Vreselijk, ik leer het nooit heb ik zo vaak gedacht. Gaandeweg werd het makkelijker en ik kreeg er echt plezier in. De ene keer rollen ze zo uit mijn vingers, een andere keer kost het moeite om te kiezen uit de vele onderwerpen waar ik over zou willen schrijven. Wie had dat gedacht, toen ik hieraan ben begonnen. Ik niet in ieder geval. Eng en spannend vond ik het. En niet te vergeten de onzekerheid die ik voelde. Wat een verschil met nu. Gewoon maar de uitdaging aangegaan en begonnen met schrijven. Het pad gaan lopen of schrijven in dit geval.

Andere jaren nam ik me voor om regelmatig koffiemomenten in te plannen. Mensen even in het echt te zien, waar ik via sociaal media contact mee heb. Gewoon even mensen recht in de ogen kijken. Helaas is daar het afgelopen jaar minder van terecht gekomen. Maar aan de andere kant, had ik daardoor wel tijd en ruimte om even de verdieping aan de gaan met mensen die ik al ken. Mooie gesprekken zijn dat geworden. Waar ik met genoegen en een glimlach op terugkijk. Bij een van die gesprekken heb ik een boekje gekregen. Het mooie ervan is dat, behalve het een heel goed boek is, er een persoonlijke boodschap in stond; Een pad ontstaat door erop te lopen…..

Soms blijven dingen hangen in je hoofd, dit is er zo één. Er staat weer een nieuw jaar voor de deur. Met ook weer nieuwe paden die gecreëerd moeten worden. Reken maar dat ik nog menig maal zal vallen, maar ook weer op zal staan. Want dat is wat ik het afgelopen jaar zeker geleerd heb; leren doe je met vallen en opstaan. Vallen is niet erg, maar blijven liggen wel. Vol vertrouwen en met hele mooie mensen om mij heen, ga ik lopen totdat er een pad ontstaat….

Tot slot wil ik graag iedereen hele mooie dagen toewensen en maak een heel mooi pad in 2018! En vergeet niet zo nu en dan te vallen en weer op te staan! Je leert er zo vreselijk veel van.

Karin Kayadoe
Raadslid Leefbaar Ridderkerk