Je komt een andere stad binnen rijden. Bij de stoplichten staan bedelaars. Zijn er mensen die wat geven? Frappant ze lopen wel met een stok. Is dit vanwege lichamelijk ongemak of wellicht stukje bescherming. Ik weet het niet.

Het straatbeeld is wisselend. Van prachtige gebouwen, naar verpaupering. Portieken waar matrassen in liggen met slaapzakken. Ze zijn nog leeg. Maar goed, ook niet verwonderlijk het is ochtend.

Een wandeling door de stad. Je hart breekt; een moeder met een baby, duidelijk dakloos. Was zou haar verhaal zijn. Verwondering over meerdere mannen met als enig gezelschap een hond. Zou dit tekenend zijn? De onvoorwaardelijke liefde van een beest? Of wellicht de warmte van het dierenlijf. Ik weet het niet. Ik laat gewoon even mijn gedachten op de vrije loop gaan. Ik wil ook niet oordelen of veroordelen. Ik ken de feiten niet.

Naast het ‘kennelijk’ gewone straatbeeld ook duidelijk meer beveiliging. Politie die blokkades maken met een auto, zodat een onverlaat niet zomaar een drukke winkelstraat in kan rijden. Militairen met mitrailleur in de aanslag op surveillance. Is dit het straatbeeld waar we aan moeten wennen? Is dit het beeld wat we normaal moeten gaan vinden?

De avond valt, de straten worden leger. De portieken vullen zich. Daar waar matrasjes met slaapzakken lagen, ligt nu ook een mens in. Diep weggedoken. Het is immers nu onder het vriespunt. De warmte kun je dan beter niet verloren laten gaan.

Mag ik hier moeite mee hebben? Misschien ben ik een idealist? Het moet toch op te lossen zijn met zijn allen. 

Overigens het betreft hier Brussel, de hoofdstad van België en tevens is hier het Europees Parlement gevestigd. 

Hoe kan het toch dat dit een dagelijks beeld is op nog geen 2 uur rijden van Nederland? En dat zelfs binnen de Europese Unie. Geven we nu met het grootste gemak die politiek de schuld? Ligt de oorzaak bij slecht politiek beleid.

We hollen van de ene mening naar de andere. We laten ons opzwepen door de media. We geven het liefst alles en iedereen de schuld. De ene discussie na de andere barst los. Het lijkt zo waar gewoon op zwartepieten. In die hele discussie moeten we niet vergeten dat wij – het volk- zelf bepaal wie er namens ons regeert. wij kiezen onze volksvertegenwoordigers en indirect ook de regering. Dus wie beslist er nu eigenlijk wat er moet gebeuren?

Volgens mij weten we diep in ons hart het antwoord. Weten we feitelijk echt wel hoe het zit. Begin 2017 zal in het teken staan van de nieuwe parlementsverkiezingen. We mogen in maart 2017 weer naar de stembus voor de tweede Kamerverkiezingen. Je mag gebruik maken van je recht om mee te beslissen. Je eigen stem mee laten tellen in het groter geheel. Misschien moet ik zeggen: Je MOET gebruik maken van dit stemrecht. Medeverantwoordelijk zijn voor de ontwikkelingen in onze wereld. Zelf een duidelijke keuze maken en een weg inslaan. Op weg naar een betere toekomst.

Maar laten we nu eerst het oude jaar afsluiten en het nieuwe jaar inluiden. Een jaar met nieuwe kansen, mogelijkheden? Het is afwachten of het aan je verwachtingen gaat voldoen. In ieder geval ben ik ervan overtuigd dat je zelf de regie in handen hebt. Alleen samen kom je heel stuk verder. Ik kijk er vol verwachting naar uit! In ieder geval blijf ik vol hoop, ook voor hen die nu geen dak boven hun hoofd hebben en voor ons veiligheidsgevoel. 

Ik wens iedereen hele goede en vooral VEILIGE jaarwisseling! Tot in het nieuwe jaar!